Lake Chira

N.V.D.R.

Toen ik onlangs een foto van Benny Heyns voorbij zag komen op Facebook van zijn trip naar Gran Canaria wist ik het zeker. Achter die vangstfoto’s gaat naar alle waarschijnlijkheid een mooi verhaal schuil. Zo enthousiast als ik was kwam ik gelijk bij Benny op de lijn en zo geschiedde het dat Benny zo goed was om zijn verhaal en foto’s met ons te delen! Pak alvast een kom om het kwijl op te vangen, want van deze spiegels gaat u waarschijnlijk watertanden. Enjoy the reading folks!

De pareltjes van Lake Chira.

Vorig voorjaar besloten Ivo Druyts, Paul Sharpe en ik een trip te boeken naar Lake Chira in Gran Canaria. Een water dat bekend staat om zijn vele fraai beschubde spiegels. Wij besloten om de eerste week van december te gaan, dan zijn de nachten daar al wat kouder en heb je toch nog heerlijke temperaturen overdag.

Eindelijk was het zover, 2 december de dag van vertrek! Alleen gepakt met handbagage, gewone bagage met de nodige vis pullen erin en een extra koffer met 20 kg boilies, dips, pop-ups, boosted hookbaits enz. Kwamen we op de luchthaven aan voor een vlucht van 4 uur naar Las Palmas. Daar geland werden alle spullen in de huurwagen gepropt en en vertrokken we voor een ritje van 60 km. Dit ritje bleek toch iets langer te duren dan gedacht want we kwamen terug op 1000m hoogte uit, dus met een gemiddelde snelheid van 40km/u slingerend de berg terug omhoog, boven aangekomen zagen we het stuwmeer in een klein dalletje liggen, het befaamde Lake Cira. Na een korte ontmoeting met de uitbaters en het ophalen van de spullen gingen we richting het water, goed luisterend naar wat ze ons aanraadde en hoe en waar er meestal gevist werd. Na kort overleg besloten we om stekken in eigen kant de eerste avond aan te voeren en een nacht in het huisje te slapen om vervolgens s’ morgens fris te starten voor onze 5 nachten aan het water.

De eerste dag en nacht werd op de voerstekken gevist in eigen kant, dat leverde ons een 5 tal vissen op en meteen werden we verwend met wat mooie schilderijtjes! Dit in combinatie met deze prachtige locatie deed ons stuk voor stuk verwonderen. De volgende ochtend werden ook meteen enkele hengels in een klein roeibootje naar de overkant uitgeroeid, omdat we daar toch geregeld vis zagen springen. Na 250- 275 meter geroeid te hebben, werd de stek zorgvuldig uitgepeild op de old skool manier met de lijn in de hand, wat echt wel nodig was want een meter verder uit de kant kon makkelijk 1,5 meter in diepte verschillen en zo konden we ook een plek uitzoeken die steenvrij was. Dit werd dan aangevoerd met wat gecrushte boilies en wat grondvoer dat bij de uitbaters te koop was. Dan wachten op die ene aanbeet, de moment dat de zon op de overkant scheen bleek dit de perfecte zet te zijn, die dag kregen we liefst 11 runs en werden meteen extra hengels aan de overkant gelegd. Maar van de moment dat de zon onderging viel het aantal aanbeten ook terug. Zo maakten we ook de beslissing om dan de hengels ook s nachts niet terug uit te varen, maar gewoon terug te leggen op de stekken in eigen kant. Zo hadden alle stekken momenten van rust. Elke nacht was het steeds peuteren om een vis te strikken. S’ nachts kwamen we op een 3 tal aanbeten uit, maar op het moment dat het zonnetje erdoor kwam ging de actie meteen de lucht in!

Halverwege de week werden we s nachts plots verrast door flinke rukwinden die uit de Sahara kwamen, stoffige lucht hing over het dal en in een windstoot werden s nachts plots alle, reeds met extra stenen verstevigde rodpods met hengels en al omver geblazen. Dat was weer een avontuur op zich. S’morgens was de wind terug afgenomen en de rust teruggekeerd. Elke dag liep het beter en beter. Geregeld werd er ook wel eens een vis gelost, wat wel een beetje te wijten was aan het gebrek van het juiste materiaal, de afstand en zeer zachte bekken. Ook werd er wel eens vis verspeeld aan stenen of rotsen, waar je toch niet buiten kon. Klagen mochten wij zeker niet doen. De voorlaatste dag liep het al best goed toen er plots een helikopter van de brandweer kwam oefenen met een waterzak.
Jammerend tegen elkaar dachten we dat het nu wel eens gedaan kon zijn, dus we hielden dit schouwspel in de gaten, maar niets van deze gedachten klopte, want plots kregen wij de ene run na de andere. Alle vis schoot de kant in en dat betekende voor ons flink werken! De helikopter kwam maar liefst 5 of 6 keer terug en wij vingen die dag de meeste vissen van de week met dubbele runs en trippel runs. Zo werden ook prachtige plaatjes geschoten. Hoe vaak kan je met een helicopter op de achtergrond op de foto? Tegen het einde van de week werden de vissen ook iets groter. Op deze manier kon iedereen de laatste dag zijn target afvinken. Wat een avontuur en beleving! Wij hebben bij elkaar een 65 tal vissen kunnen landen en kregen een 90 tal van runs. En wat blijkt? dat er zeker niet gelogen word als er gezegd wordt dat 2/3 van de vissen fraai beschubt zijn. Een echte verwennerij voor wie graag zulke pareltjes vangt. Bij ons worden er weer reeds plannen gemaakt om met deze ervaring en kennis terug te gaan naar dit kleine paradijs! Tight lines Benny!

error: Inhoud van site is beschermd !!